Michel en Véronique De Bisscop komen pas van de schoolbanken wanneer de immowereld lonkt. Een halve eeuw later is Immo BiS uitgegroeid tot een vaste waarde in Knokke-Heist. Hun verhaal is er één van hard werken, evoluties omarmen en trouw blijven aan familiale waarden. We laten het de pater en mater familias graag zelf vertellen.
Was het altijd al jullie ambitie om makelaar te worden? Michel: “De vader van mijn allerbeste vriend Michel was makelaar in Brugge. Ik kwam vaak over de vloer in dat agentschap en sprong soms bij. Toen zij het kantoor Laenen-Demuynck startten in de Kustlaan in Knokke, vroeg Michel me om er te komen werken, maar ik wilde eerst mijn legerdienst als reserveofficier afwerken. Wanneer ik afzwaaide in het leger, waren ze opnieuw op zoek naar een medewerker en toen greep ik mijn kans.”
Véronique: “Michel was al enkele jaren actief in de Kustlaan toen we ook de kans kregen om samen Immo Joly over te nemen. Ik werd daar directrice en Michel bleef als bediende werken bij Laenen-Demuynck.”
En hoe is immo BiS dan gestart?
Véronique: “Het was initieel de bedoeling om samen Immo Joly verder te zetten, maar toen kreeg Michel de kans om het kantoor in de Kustlaan over te nemen.” Michel: “Ik waagde de sprong en nam Laenen-Demuynck over.
Het was in het begin echt zwoegen om aan de bak te komen. Het eerste jaar hadden we drie panden in verhuur. De volgende jaren kon ik de portefeuille stelselmatig uitbreiden, maar het duurde drie jaar vooraleer we een beetje winst maakten.”
Bleven jullie afzonderlijk werken?
Michel: “Die eerste jaren wel, tot we besloten om Immo Joly over te laten en samen verder te werken in de Kustlaan. We kozen eerst voor de naam Immo Z (Zoute), maar moesten die na een juridische kwestie veranderen. Sinds begin jaren 80 staan we bekend als immo BiS, een verwijzing naar mijn familienaam.
Véronique: “We waren een klein, maar enorm enthousiast team. Michel werkte al samen met Ann Vanderstappen en ik met Laurette Impens. Met z’n vieren vormden we een hechte equipe die zowel verkoop, verhuur als syndic deed. Zij hebben allebei tientallen jaren bij ons gewerkt en waren de sterkhouders binnen het agentschap.”
We spreken over begin jaren ’80, volle crisis periode? Michel: “Inderdaad. De bouw lag volledig stil, agentschappen verkochten niets, de vastgoedmarkt stond echt stil. Het was een harde periode, maar die heeft me ook iets moois opgeleverd. Architect Etienne Declerck wijdde me toen in de projectontwikkeling in. Ik zocht de panden, hij maakte de plannen en Frans Vermeersch stelde ze voor aan investeerders. Zij konden de appartementen voordelig aankopen en voor ons was het een goede manier om aan het werk te blijven. Gek genoeg is zo de groei van ons kantoor begonnen.”
Véronique: “We verhuisden in die periode ook van de zuidkant van de Kustlaan, die vroeger de ‘slechte kant’ genoemd werd, naar de overkant. De omzet ging dat jaar maal drie, dus de betere locatie moet er toch voor iets hebben tussen gezeten!”
Een immokantoor runnen: hoe ging dat eraan toe in de jaren ’80? Michel: “De telefoon bestond al, maar verder was er geen technologie. We werkten met stencilmachines en fichebakken. Er was ook heel veel briefwisseling. Wanneer er eens een vervelende brief was, kon ik die een paar dagen laten bezinken voor ik een antwoord formuleerde. Vandaag verwacht iedereen instant antwoord op een vraag via mail of WhatsApp.”
Véronique: “We hadden een klasseur met alle vakantieappartementen. Mensen belden naar het kantoor en vertelden wat ze zochten. Ik deed enkele voorstellen uit de klasseur en maakte een afspraak voor een bezoek ter plaatse. De huurders kwamen tijdens het weekend kijken en kozen hun appartement voor de zomer. We waren ook altijd open op zondag.”
En toen deed de technologie zijn intrede.
Michel: “Het begon met de fax, het eerste item die de snelheid van werken bevorderde.
Al moesten we wel opletten: een fax die een week bleef liggen, was niet meer leesbaar door de flauwe inkt. Een volgende stap was de mobilofoon: een machine van vijf kilo in mijn kofferbak die me onderweg bereikbaar maakte.
Véronique: “Midden jaren tachtig lieten we een computer installeren. We waren het eerste immokantoor in Knokke dat er één had. Maar wat moesten we ermee doen? Er werden gaandeweg boekhoudprogramma’s ontwikkeld en zo digitaliseerden we beetje bij beetje onze interne werking. Ons team won heel wat tijd, maar voor de klant maakte het digitale in eerste instantie geen verschil. Daar was de komst van het internet voor nodig.”
Hoe ging het team om met die evoluties?
Véronique: “We waren, en zijn, altijd mee met nieuwe technologie, zonder onze familiale waarden te verloochenen. In de jaren ’90 hadden we als syndic meer dan 1.000 appartementen in beheer, deden we zowel seizoens- als jaarverhuur, waren we verkoopmakelaar en deden we een beetje immobiliënverzekeringen. Zo’n ruime dienstverlening kan alleen met een solide team. Sinds ’93 zitten we op onze huidige locatie die er ook voor zorgde dat we verder konden groeien.”
Michel: “Op een gegeven moment waren we met een tiental medewerkers. Laurette was er al sinds de begindagen bij en deed de boekhouding van de syndic, Sabine Mestdag is tot op vandaag het aanspreekpunt voor vakantieverhuur. Sabine leidde ons, samen met Annelies Stroo, naar het hoogste niveau op vlak van vakantieverhuur. Ik beheerde samen met An Detavernier het syndicluik.
Dat was helemaal haar ding en uiteindelijk is zij zelfstandig geworden. Met Kathleen Maertens werkte ik samen aan de promoties en zij werkt vandaag nog samen met onze zoon Axel. Die familiale insteek is voor ons altijd heel belangrijk geweest. Na zoveel jaren samenwerken word je een beetje familie, en het feit dat ik de peter ben van twee kinderen van mijn oud-medewerkers, is het mooiste bewijs.”
Want ook jullie zonen zijn in immo BiS gestapt?
Véronique: “Ze zijn er eigenlijk al altijd bij geweest. Toen Axel geboren werd, was ik volop bezig met Immo Joly. Gregory zijn eerste thuis was het appartement boven ons tweede kantoor in de Kustlaan. Al van in hun jeugd was het duidelijk dat ze wel feeling voor vastgoed en projectontwikkeling hadden.”
Michel: “Gregory is in 2005 gestart in het agentschap. Hij is het gezicht van de verkoop en verhuur. Axel zet sinds 2018 de promotie activiteiten verder met dvlp. We zijn allebei nog heel lang met plezier blijven meewerken. Het moet rond het jaar 2020 geweest zijn dat Axel me vroeg wanneer zij eens een beslissing mochten nemen. Op dat moment wist ik dat het tijd was voor de volgende generatie.”
Wanneer gaven jullie de fakkel echt door? Michel: “In 2021 waren er verbouwingen aan het kantoor. We waren toen ruim een halfjaar gesloten. Daarna ben ik eigenlijk niet meer teruggekeerd, al volg ik tot op vandaag nog enkele dossiers op.” Véronique: “Toen ik 65 werd, heb ik iedereen op een avond bij elkaar geroepen. Tijdens een gezellig aperitief heb ik dan een woordje gezegd over elke collega. Dat was een heel warm afscheid.”
Michel: “Het is amusant om te zien dat mensen die al lang voor ons werken, mij als de ‘patron’ blijven zien. Als ik binnenkom, moet Gregory het onderspit delven. Maar omgekeerd, bij de jongere collega’s, zijn wij heel duidelijk de ‘ouders van’.”
Na al die jaren in het vak: welke veranderingen vallen het meest op?
Michel: “Vroeger had immo BiS heel wat services, vandaag is specialisatie de norm. Nu ligt de focus op verkoop en verhuur, syndic hebben we laten varen. Daarnaast is de digitale revolutie op korte tijd geëxplodeerd. Het internet heeft de sector veranderd, zoveel is zeker. Alle informatie over panden, van prijzen tot foto’s, kan iedereen vlot en overal raadplegen. De rol van de makelaar draait meer dan ooit om vertrouwen. Ik heb nooit iets verkocht waar ik niet achter stond. Ik ben ervan overtuigd dat die ingesteldheid in de toekomst nog belangrijker wordt.”
Véronique: “De markt van vakantieverhuur is sterk veranderd. Vroeger reserveerden grootouders elk jaar hetzelfde vakantieappartement waar ze een maand spendeerden met hun kleinkinderen, en de kinderen in het weekend langskwamen. Vandaag bekijken mensen enkele foto’s online en reserveren ze voor een paar dagen als het mooi weer wordt.”
En ook Knokke-Heist evolueert mee.
Michel: “Als kind heb ik nog duinen gezien in de Dumortierlaan en in de Kustlaan waren de winkels tijdens de winter gesloten, want er waren geen toeristen. Dat kan je je nu niet meer voorstellen.” Véronique: “Ik kan nostalgisch terugdenken aan het Knokke van vroeger, toen het een familiale badstad was waar je de kruidenier en beenhouwer op de hoek bij naam kende. Maar de tijden veranderen en Knokke weet zich opnieuw uit te vinden. Het is tof dat er nu ook in de winter tal van activiteiten worden georganiseerd. Zo is er het hele jaar door bedrijvigheid.”
Tot slot: wat brengt de toekomst voor immo BiS?
Michel: “Ik ben ervan overtuigd dat agentschappen als immo BiS in de toekomst zullen blijven bestaan. In een maatschappij waar anonimiteit en mastodonten als booking.com en airbnb
dreigen, maakt een persoonlijke en familiale aanpak wel degelijk het verschil. Wij zijn altijd pionier geweest en hebben evoluties naar onze hand gezet. Gregory en Axel, en misschien wel de toekomstige generaties, zullen dat blijven doen.”
Véronique: “Gregory en Axel sprongen vroeger op hun fiets en kwamen van het strand of thuis naar kantoor. Ze mochten zelf hun weg uitstippelen en kwamen toch hier terecht. De kleinkinderen Scott, Jack, Maxyne en Casper zijn nog klein, maar zullen ongetwijfeld ook hun eigen pad vinden. Misschien leidt het naar immo BiS, of naar ergens anders. Que sera, sera.”
